مدتهاست که مبحثی به عنوان پردازش ابری مطرح شده است. در پردازش ابری به
جای انکه وظیفه محاسبات و نگهداری اطلاعات روی یک کامپیوتر باشد مجموعه ای
از کامپیوترها و سخت افزارها این وظیفه را برعهده گرفته و آنرا مدیریت می
کنند. در چنین شرایطی بطور مثال مدیر یک سایت دیگر نگران حجم اطلاعات و یا
محدودیتهای منابع سرور سایت نیست.
یکی از کاربردهایی که برای پردازش
ابری مفروض است انتقال پردازش و نگهداری اطلاعات از کامپیوترهای شخصی به
مراکز نگهداری و پردازش اطلاعات است و این قضیه بخصوص با وجود اینترنت
بسیار عملی به نظر میرسد. یک مثال کاربردی این قضیه میتواند بازیهای
کامپیوتری باشد. این روزها اجرای بازیهای کامپیوتری نیاز به سخت افزارهای
پرقدرت دارد.سی پی یو ، کارت گرافیک پر قدرت و حافظه بالا که همه اینها
به معنای نیاز به پرداخت پول بیشتر برای خرید سخت افزار و اجرای بازیهاست.
حال ایده خوبی است که به جای آنکه پردازش و اجرای نرم افزار بازی در
کامپیوتر شخصی شما صورت گیرد. پردازش توسط شبکه ای از سرورهای پرقدرت در
جای دیگری (مثلا در شرکت سازنده بازی) صورت گیرد و نتایج اجرا ( و رندر
شدن صحنه های بازی) از طریق اینترنت مجددا به کامپیوتر شما منتقل شود.
چنین ایده ای بدین معناست که دیگر شما نیازی به خرید سخت افزار گران
نخواهید داشت و بطور کلی هزینه سخت افزار، به روز رسانی و نگهداری از سخت
افزار را برای کاربر نهایی کاهش می یابد. این ایده حتی میتواند باعث صرفه
جویی در هزینه اولیه تهیه نرم افزار شود، بطور مثال به جای خرید نرم افزار
بازی، حق استفاده از بازی و اجرای آنرا روی سرورهای شرکت سازنده را اجاره
می کنید.
اما با وجود مزایای زیاد این شیوه بی عیب نیز نیست. وابستگی
کاربران نهایی به اینترنت و اتصال به سرورهای شرکتهای مختلف برای پردازش و
کارهایی که اجرای آن در کامپیوتر خانگی نیز امکان پذیر است و بخصوص
انتقال اطلاعات از کامپیوترهای شخصی به مراکز پردازش و نگهداری اطلاعات که
قاعدتاً چنین مراکزی نیز توسط شرکتهای بزرگ راه اندازی خواهند شد و در
واقع سیطره شرکتهای بزرگ بر عملکرد و اطلاعات کاربران و وابستگی بیشتر
کاربران به خدمات این شرکتها از جمله مواردی است که میتواند کاربرنهایی را
تهدید کند. همچنین اگرچه هزینه نهایی سخت افزار برای پردازش مقدار مشخصی
از اطلاعات کاهش می یابد اما نهایتاً صاحبان مراکز پردازش و نگهداری
اطلاعات به دنبال کسب منافع خواهند بود و چه بسا اجاره حق استفاده از این
مراکز داده ها در بلند مدت از هزینه خرید سخت افزار بیشتر شود. در عین حال
بر خلاف روندی که از اینترنت انتظار میرفت این ایده در نهایت باعث تمرکز
داده ها و پردازش آنها در مراکز محدودتر خواهد شد . برای درک بهتر می
توانید شبکه های p2p مانند تورنت را در نظر بگیرد که اطلاعات را به جای
سرورهای محدود با موقعیت جغرافیایی مشخص در بین کامپیوتر و منابع سخت
افزاری کاربران خود در کشورها و موقعیتهای جغرافیایی مختلف تقسیم می کند و
آنرا با ایده های گوگل مقایسه کند که تلاش می کند کاربران را تشویق کند
اطلاعات خود و حتی مستندات (مانند آنچه در آفیس آنلاین خود فراهم کرده)
در سرورهای گوگل ذخیره کنند.
مطلب از وبلاگ دوست عزیز علیرضا شیرازی